12 دی ماه و آغاز دوباره مامان مامان گفتنت + اولین جمله معنی دار سارینا جونی...

عزیز دلم، این حرف زدن شما هم برای خودش شده یک پروژه عظیمی...

چند ماهی بود که مامان و بابا گفتن رو یادت رفته بود و خیلی با سختی و تشویق زیادی در طول یک روز مثلا یک بار من یا بابا رو صدا می کردی...

12 دی ماه که مامان جونی شون، شام خونه مون بودند، چند باری بابا جونی شما رو تشویق کرد به  مامان و بابا گفتن، الهی فدات بشم که از اون لحظه به بعد دیگه مامان مامان گفتنت قطع نمی شد و بابا و عمو و خاله و حتی اسباب بازی هات رو هم با مامان مامان گفتن صدا می کردی و تقریبا بعد از یک هفته یاد گرفتی که بابا محمد رو بابا و من رو مامان صدا کنی و حتی عمه ها رو هم  عمه ( با فتحه) صدا می زدی...

ایشالاه که دیگه این سری،مثل دفعات قبل اسم هامون یادت نره...امیدواریم.

من و بابایی سعی می کنیم که به طریقی تشویقت کنیم که کلمات رو بگویی و حتی جمله:

بابایی بهت می گه، برو به مامان بگو وقتی غذا آماده شد، خبرم کنه...

( تو هم با عجله خاصی خودت رو به من می رسونی تا پیغام مهم بابات رو به من برسونی)

میای تو آشپزخانه و نفس زنان صدایم می کنی:

مامان مامان ...... ( مکث کوتاهی) بابا .... ( مکث کوتاهی) پوف ....

که بعد از شنیدن جمله ات، به قدری ذوق کرده بودم که فکرش رو هم  نمی کنی. تلاش زیادی کردی و مشخص بود که زحمت زیادی کشیدی تا تونستی کلمات رو معنی دار کنار هم قرار بدی، الهی مامان فدای هم تو و هم اولین جمله معنی دار زندگی ات بشه.

 الهی قربونت بشم که داری تلاش زیادی می کنی که ایشالاه حرف زدن رو آغاز کنی.

فقط اگر یک کمی حوصله به خرج بدی و عجله نکنی، خیلی از کلمات رو می تونی بیان کنی...

ما همچنان مشتاقانه منتظر حرف زدن کاملت هستیم ... ایشالاه.